Sezonowanie drewna a higroskopijność
Drewno wychodzące z tartaku może zawierać do 30% wody. Jeżeli wilgotność względna powietrza jest zbyt niska, drewno jako materiał higroskopijny – zacznie intensywnie tracić wilgoć. Można wręcz powiedzieć, że drewno zachowuje się jak gąbka – w razie niskiej wilgotności oddaje wilgoć do powietrza.
Odpowiednia ilość wilgoci zwiększa wytrzymałość drewna. Dobrze wysezonowane drewno osiągnęło punkt równowagi, w którym naturalna higroskopijność drewna jest pod kontrolą, dzięki czemu zachowuje ono swój kształt. Cykl życia drewna konstrukcyjnego, które jest przechowywane w warunkach kontrolowanego klimatu, jest liczony w stuleciach.
Co więcej, sezonowane drewno jest znacznie mniej podatne na degradację z powodu grzybów lub insektów. Innymi słowy – jest biologicznie stabilne. Dlatego właśnie sezonowanie drewna jest kluczowym procesem w każdej branży opartej na wykorzystaniu tego surowca – w produkcji mebli, instrumentów, budownictwie itp,
Jeżeli drewno jest przechowywane w warunkach stałej wilgotności względnej (w.w.), osiągnie stan wilgotności równowagowej (EMC). Pozostanie na tym poziomie wilgotności, póki nie zmieni się temperatura i wilgotność względna powietrza.
Dla przykładu – zawartość wilgoci w sklejce w temperaturze 25°C wynosi:
6% EMC przy 40% w.w.
10% EMC przy 70% w.w.
28% EMC przy 100% w.w.
To jeden z głównych powodów, dla których przemysł drzewny często wykorzystuje systemy nawilżania powietrza – aby utrzymać poziom wilgotności powietrza odpowiedni dla sezonowania i przechowywania wyrobów z drewna. Jeżeli wilgotność względna jest zbyt niska, drewno zamiast sezonować, wysuszy się.
Taki produkt będzie spisany na straty. Paczenie, pękanie i niekontrolowane zmiany wymiarów mogą sprawić, że produkt wykonany z drewna stanie się bezwartościowy. Przy obróbce drewna utrzymywanie odpowiedniej wilgotności powietrza decyduje o wydajności produkcji oraz zminimalizowaniu odpadów materiału.
Zawartość wilgoci w kawałku drewna to suma ilości wody (lub wilgoci) zawartej w tym kawałku drewna. Zawartość wilgoci mierzy się jako różnicę pomiędzy masą drewna z wilgocią „m” i bez wilgoci „mod” (masa po wysuszeniu w piecu), podzieloną przez masę drewna bez wilgoci „mod”:
Zawartość wilgoci = (m – mod)/mod
Wilgoć w drewnie to wolna woda (woda znajdująca się w szczelinach drewna) lub związana woda (woda międzykomórkowa). Gdy zabraknie wolnej wody mówimy, że drewno osiągnęło swój punkt nasycenia włókien.
Optymalny poziom wilgotności względnej powietrza w produkcji drewna wynosi zwykle 50-60% i należy go utrzymywać przez okrągły rok.
Odpowiednia ilość wilgoci zwiększa wytrzymałość i stabilność drewna. Dzięki sezonowaniu naturalna higroskopijność drewna jest pod kontrolą.